Professione Reporter του Michelangelo Antonioni: Η δημιουργία μιας «μη υπαρκτής» ιστορίας

Abstract

Στην ταινία Professione Reporter (1975), ο Ιταλός σκηνοθέτης Michelangelo Antonioni παραποιεί το ύφος, την ιστορία και τη χρονική αλληλουχία των συμβάντων, για να δραματοποιήσει, αυτό που ο Gille s D eleuze αποκαλεί «δύναμη του λανθασμένου» . Διαμέσου της ανάλυσης των πρ ώτων είκοσι έξι λεπτών (δύ ο πρ ώτες σκηνές) της ταινίας, και βασιζόμενος στις τέσσερις βασικές παραμέτρους της κινηματογραφικής προσέγγισης του Antonioni - τον χαρακτήρα του πρωταγωνιστή, τον χωροχρόνο, την έλλειψη και το βλέμμα - επιχειρείται ένα decoupage για την κατανόηση των προθέσεων του σκηνοθέτη . Με την ανάληψη της καινού ργιας ταυτότητας από τον πρωταγωνιστή, διαφαίνεται η δημιουργία μιας προσομοίωσης όπου ο σκηνοθέτης καταγράφει-παρακολουθεί τον πρωταγωνιστή, ο οποίος ζει τα συμβάντα ως μια δεύτερη καταγραφή πέρα απ' αυτή που ο θεατής αντιλαμβάνεται . Αυτή η δυαδικότητα υποστηρίζεται και από το γεγονός ότι αυτό που ουσιαστικά βλέπει ο θεατής «δεν υπάρχει», μιας και ο πρωταγωνιστής από τη μια αφήνει πίσω του την παλιά ταυτότητα αλλά την ίδια στιγμή αδυνατεί να είναι η καινού ργια του ταυτότητα Μέχρι να συμβεί αυτό (τελευταία σκηνή της ταινίας) ο θεατής αλλά και ο πρωταγωνιστής θα είναι μάρτυρες μιας «μη υπαρκτής» ιστορίας.