Διερεύνηση παραγόντων που επιδρούν στη μετατροπή του πόνου σε χρόνιο σε ασθενείς μετά από νοσηλεία στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας
Date Issued
January 2025
Author(s)
Advisor
Abstract
Εισαγωγή: Ο πόνος στους μη επικοινωνούντες ασθενείς ΜΕΘ αποτελεί σημαντικό πρόβλημα τόσο στη διάρκεια της νοσηλείας τους, όσο και μετά από αυτή. Η αναγνώριση των παραγόντων που επιδρούν στη μετατροπή του πόνου σε χρόνιο, μπορεί να οδηγήσει στην έγκαιρη αναγνώριση των ασθενών σε υψηλό κίνδυνο εμφάνισης χρόνιου πόνου και να οδηγήσει στην ανάπτυξη στοχευμένων κλινικών πρακτικών για την αποφυγή του.
Σκοπός: Η διερεύνηση των παραγόντων που επιδρούν στη μετατροπή του πόνου σε χρόνιο μετά από νοσηλεία στη ΜΕΘ, σε μη-επικοινωνούντες ασθενείς.
Μέθοδος: Προοπτική μελέτη παρατήρησης με επαναλαμβανόμενες μετρήσεις, που διεξήχθη σε δύο φάσεις. Η Φάση Ι, εντός ΜΕΘ, περιλάμβανε την καταγραφή δημογραφικών και κλινικών χαρακτηριστικών των ασθενών για 5 συνεχόμενες μέρες από την εισαγωγή τους. Η Φάση ΙΙ, μετά τη ΜΕΘ, περιλάμβανε αξιολόγηση του πόνου, των συμπτωμάτων μετατραυματικού στρες (PTSD) και της σχετιζόμενης με την υγεία ποιότητας ζωής (HRQoL) μετά από 1 (Τ1), 3 (Τ2), 6 (Τ3) και 12 (Τ4) μήνες.
Αποτελέσματα: 123 ασθενείς συμπεριλήφθηκαν στη μελέτη, 87 από αυτούς επέζησαν και 59 αναλύθηκαν για διερεύνηση του χρόνιου πόνου. Περισσότεροι από τους μισούς ασθενείς εμφάνισαν πόνο τόσο στη διάρκεια της Φάσης Ι, όσο και στη διάρκεια της Φάσης ΙΙ. Η παρουσία χρόνιου πόνου σχετίστηκε σημαντικά με τη διάρκεια νοσηλείας στη ΜΕΘ, εμφάνιση συμπτωμάτων PTSD και χαμηλότερου επιπέδου HRQoL.
Συμπέρασμα: Περισσότεροι από τους μισούς μη-επικοινωνούντες ασθενείς ΜΕΘ εμφάνισαν πόνο, και περισσότεροι από τους μισούς επιζήσαντες εμφάνισαν χρόνιο πόνο. Η μεγαλύτερη διάρκεια νοσηλείας στη ΜΕΘ σχετίστηκε με μεγαλύτερο κίνδυνο για εμφάνιση χρόνιου πόνου. Η παρουσία χρόνιου πόνου σχετίστηκε με αυξημένο κίνδυνο για εμφάνιση συμπτωμάτων PTSD και μειωμένου επιπέδου HRQoL.
Σκοπός: Η διερεύνηση των παραγόντων που επιδρούν στη μετατροπή του πόνου σε χρόνιο μετά από νοσηλεία στη ΜΕΘ, σε μη-επικοινωνούντες ασθενείς.
Μέθοδος: Προοπτική μελέτη παρατήρησης με επαναλαμβανόμενες μετρήσεις, που διεξήχθη σε δύο φάσεις. Η Φάση Ι, εντός ΜΕΘ, περιλάμβανε την καταγραφή δημογραφικών και κλινικών χαρακτηριστικών των ασθενών για 5 συνεχόμενες μέρες από την εισαγωγή τους. Η Φάση ΙΙ, μετά τη ΜΕΘ, περιλάμβανε αξιολόγηση του πόνου, των συμπτωμάτων μετατραυματικού στρες (PTSD) και της σχετιζόμενης με την υγεία ποιότητας ζωής (HRQoL) μετά από 1 (Τ1), 3 (Τ2), 6 (Τ3) και 12 (Τ4) μήνες.
Αποτελέσματα: 123 ασθενείς συμπεριλήφθηκαν στη μελέτη, 87 από αυτούς επέζησαν και 59 αναλύθηκαν για διερεύνηση του χρόνιου πόνου. Περισσότεροι από τους μισούς ασθενείς εμφάνισαν πόνο τόσο στη διάρκεια της Φάσης Ι, όσο και στη διάρκεια της Φάσης ΙΙ. Η παρουσία χρόνιου πόνου σχετίστηκε σημαντικά με τη διάρκεια νοσηλείας στη ΜΕΘ, εμφάνιση συμπτωμάτων PTSD και χαμηλότερου επιπέδου HRQoL.
Συμπέρασμα: Περισσότεροι από τους μισούς μη-επικοινωνούντες ασθενείς ΜΕΘ εμφάνισαν πόνο, και περισσότεροι από τους μισούς επιζήσαντες εμφάνισαν χρόνιο πόνο. Η μεγαλύτερη διάρκεια νοσηλείας στη ΜΕΘ σχετίστηκε με μεγαλύτερο κίνδυνο για εμφάνιση χρόνιου πόνου. Η παρουσία χρόνιου πόνου σχετίστηκε με αυξημένο κίνδυνο για εμφάνιση συμπτωμάτων PTSD και μειωμένου επιπέδου HRQoL.
File(s)![Thumbnail Image]()
![Thumbnail Image]()
Name
PhD thesis_Evangelia Giannelou_2025.pdf
Size
2.92 MB
Format
Adobe PDF
Checksum (MD5)
be4a15b00b26d9eb86a91527d4a7dcb5
Name
PhD thesis_Evangelia Giannelou_2025-abstract.pdf
Size
191.64 KB
Format
Adobe PDF
Checksum (MD5)
7484a1f150ab7b3068b2a7b9595db98a