SETTLEMENTS: Mountains Up-Side Down, Volume II, International Group Exhibition, Eröffnung Samstag, Dusseldorf, Germany

Abstract

ΟΙΚΙΣΜΟΙ: ΑΝΑΠΟΔΑ ΒΟΥΝΑ Οπτική Συμφωνία, Volume. II | Side Specific- Εικαστική Έκθεση Ντύσσελτοφ, Γερμανία Η έκθεση διοργανώνεται και επιμελείται από τους συμμετέχοντες καλλιτέχνες: Βίκυ Περικλέους, Burchhard Garlichs, Δημήτρη Νεοκλέους , Κυριάκο Καλλή, Μιχάλη Νικολαΐδη, Nika Span, Πανίκο Τεμπριώτη, Στέφανο Καράμπαμπα, Horst Weierstall Εγκαίνια 3/08/24 στις 18:00 π.μ. Διάρκεια έκθεσης από τις 03-11 Αυγούστου του 2024.

'Η διεθνής αυτή έκθεση, πρόκειται για την δεύτερη στη σειρά παρουσίαση παρουσίαση της έκθεσης | οπτικής συμφωνίας με τίτλο Ανάποδα Βουνά, Volume II, του διεθνές artist-led πρότζεκτ Settlements | Οικισμοί, σε οργάνωση και επιμέλεια μιας ομάδας καλλιτεχνών από την Κύπρο και το εξωτερικό που απαρτίζεται από τους: Βίκυ Περικλέους (Κύπρος), Burchhard Garlichs, (Γερμανία), Δημήτρη Νεοκλέους, (Κύπρος), Κυριάκο Καλλή (Κύπρος), Μιχάλη Νικολαΐδη (Γερμανία), Nika Span (Γερμανία/Σλοβενία), Πανίκο Τεμπριώτη (Κύπρος), Στέφανο Καράμπαμπα (Ελλάδα), Horst Weierstall (Κύπρος/Γερμανία). Το διερευνητικό αυτό πρότζεκτ εστιάζει στην ανάπτυξη και επιμέλεια περιεχομένων, καταστάσεων και εκθέσεων τέχνης τα οποία εμπλέκουν πολλαπλά μέσα, τεχνολογίες και τρόπους, ικανά να επανά-διαπραγματευτούν χωροχρονικές έννοιες των βιοπολιτικών τοπίων σε παρόντα χρόνο. Η δεύτερη έκθεση «Ανάποδα Βουνά, Volume II», 2024, της οποίας ο εκθεσιακός χώρος Werft77 στο Ντούσσελτοφ της Γερμανίας, βρίσκεται πάνω στην άκρη του ποταμού Ρήνου, αναπτύσσεται σε μια νοητή συνέχεια σε σχέση με τη πρώτη έκθεση της Γαλάτας στην Κύπρο, η οποία και απλώθηκε κατά μήκος του ποταμού Κλάριου ή Καρκώτη. Ο χώρος αυτός, ένα πρώην εργοστάσιο της ευρύτερης βιομηχανικής περιοχής του Ντούσσελτοφ, ανοίγεται κυριολεκτικά μπροστά στον ποταμό και γίνεται μάρτυρας μιας ζωτικής δραστηριότητας στο ευρύτερο περιβάλλον. Ταυτόχρονα, η συνεχή ροή τουριστικών και βιομηχανικών πλοίων, που περνούν κατά μήκος και διαμέσου των γειτονικών χωρών, διαπερνά οπτικά το τοπίο και τον ίδιο τον εκθεσιακό χώρο, διαρρηγνύοντας την στατικότατα του τόπου και του χρόνου. Η έκθεση αυτή φέρνει, σε πρώτο πλάνο, τη δυνητικότητα των ενεργών μεταφορών του νερού και του περιβάλλοντος του, ως βασικό στοιχείο της ίδιας της επιμελητικής συγκρότησης και μεθοδολογίας της. Το περιβάλλον του ποταμού ενεργοποιεί και αυτήν την εικαστική δράση/εγκατάσταση, εκτείνοντας τόσο σε φυσικό όσο και νοητό επίπεδο τις εικαστικές χειρονομίες, ως προς τον αναστοχασμό και την παραγωγή –νέων- τροπικοτήτων μιας –προσωρινής- εγκατοίκησης στον συγκεκριμένο χώρο. Το νερό, ως -παρορμητικό- στοιχείο σύνδεσης και ροής, εμπεριέχει έννοιες μετα-τοπίσης, φανέρωσης και μεταβολής άλλων -υπόγειων- στρωμάτων και συσσωρεύσεων σκέψεων, στοιχείων, υλικοτήτων και ενεργειών. Ως μια δύναμη σε συνεχή ροή, απρόβλεπτη αλλά και επιφορτιζόμενη με γεωγραφικές και πολιτισμικές μορφολογίες και γεωγραφίες της μνήμης και του φαντασιακού, αλλά και ως χώρος πολλαπλών πολιτισμικών χώρο-χρόνων, το οποίο μετα-φέρει στοιχεία από τις κοινωνίες, ανθρώπινες και μη, που αναπτύσσονται σε σχέση με αυτό, έρχεται να συνδέσει και πάλι, σε μια νοητή αναλογία -μικρής κλίμακας-, διερευνήσεις της έννοιας του οικισμού. Ως εκ τούτου, μέσω μιας επίμονης εικαστικής διαλεκτικής άσκησης μεταξύ των μελών της ομάδας, ενεδρεύει η διερευνητική εικαστική υπόθεση της νέας δράσης. Πως, η ίδια η εικαστική διαδικασία της εγκατάστασης των έργων, υφιστάμενων και νέων, σε συνέχεια της πρώτης έκθεσης/εγκατάστασης, στο συγκεκριμένο, νέο, περιβάλλον, εμπεριέχει αλλά και αναπτύσσει την ιδέα της μεταβολής και της ροής της φόρμας, των σχημάτων και των εννοιών, μέσω των βιωματικών αλληλεπιδράσεων του ίδιου του τόπου/τοπίου, των έργων και των καλλιτεχνών; Αυτές οι διαδικασίες ανοίγονται σ’ επιτελεστικότητες στον τρέχοντα χρόνο της εγκατάστασης όπου, μέσα από –διαφορετικές- εγγύτητες, μπορούν εν δυνάμει και ριζωματικά, ν’ επανα-διοργανώσουν άλλα φυσικά και νοητά, εδάφη και κτίσματα. Να επανα-επινοηθούν και να ‘κτιστούν’ έννοιες και σχήματα ενός –προσωρινού μεν- οικισμού, ως εκ τούτου και μιας φαντασιακής κοινότητας, όπου εν μέσω ετεροτήτων, να μπορεί, δε, ν’ αναδυθεί έναν, άλλον, όλον. Αυτές οι βιωματικές αλληλεπιδράσεις, μπορούν λοιπόν, να μεταβάλουν την εγκατάσταση από χώρο κοινής εγκατοίκησης, σ ’έναν χώρο βιωμένο και συμβιωτικό εκεί όπου ‘ο χώρος των ενεργών εμπειριών είναι ανοικτός στις αισθήσεις και στην αποκάλυψη της αλήθειας;’ - Martin Heidegger, ‘Art & Space’, 1969; κατ’ επέκτασιν, σ’ έναν χώρο αποκαλυπτικό. Εν τέλει η δεύτερη διερευνητική εικαστική άσκηση/δράση της ομάδας, επιθυμεί να εξετάσει και να ξανα-φανταστεί, την ιδέα της ανάδυσης σχημάτων και εδαφών, μεταβαλλόμενων και επιφορτισμένων -όπως οι ανθρώπινοι και μη οργανισμοί που κατοικούν την Γαία-, που να μπορούν, ωστόσο, να ενσωματώνουν και να φανερώνουν, βιωμένες και μεταμορφωσιγενές, όπως τα πετρώματα, έννοιες και θέσεις του ανήκειν. - κείμενο: Βίκυ Περικλέους, εικαστικός\επίκουρη καθηγήτρια (ΤΕΠΑΚ), μέλος της επιμελητικής και καλλιτεχνικής ομάδας