meta-static
Date Issued
2025
Author(s)
Abstract
Η παρούσα πτυχιακή εργασία εστιάζει στη ζωγραφική πρακτική της Μαρίας Χατζηλοΐζου και τη διερεύνησή της γύρω από την έννοια της κατασκευασμένης εικόνας, την πνευματικότητα και τη σύγχρονη οπτική κουλτούρα. Εξετάζεται ο διάλογος της παράδοσης της Αναγέννησης και του Μπαρόκ με τις σύγχρονες εικόνες μόδας και μέσων κοινωνικής δικτύωσης που εμφανίζονται ως μια τελετουργική διαδικασία. Μέσα από την ζωγραφική, επιχειρείται η ανασύνθεση εσωτερικών και εξωτερικών χώρων, του πραγματικού και φαντασιακού με σκοπό την δημιουργία ενδιάμεσων μεταφυσικών περιβαλλόντων, όπου το ιδεατό και η έννοια του sublime συνυπάρχει με το ανοίκειο και το ονειρικό.
Η πρακτική της Χατζηλοΐζου δεν περιορίζεται στην αναπαράσταση αλλά αξιοποιεί την σκηνοθεσία του χώρου, τη χρήση του χρώματος και του φωτός, προκειμένου να προκαλέσει μια αισθητική εμπειρία που υπερβαίνει τα όρια της καθημερινότητας και επιδιώκει να ενεργοποιήσει υπαρξιακά ερωτήματα. Ιδιαίτερη βαρύτητα δίνεται στη σχέση του θεατή με το έργο, ο οποίος δεν είναι απλώς παρατηρητής, αλλά μέρος του έργου βιώνοντας το χώρο του ως ένα ενεργό στοιχείο. Η ανάλυση εκβαθύνει με θεωρητικά εργαλεία από τον Kant, τον Freud και τον Foucault, τονίζοντας πως το έργο λειτουργεί ως πεδίο μετάβασης ανάμεσα στο οικείο και το ανοίκειο, το πραγματικό και το φαντασιακό.
Η πρακτική της Χατζηλοΐζου δεν περιορίζεται στην αναπαράσταση αλλά αξιοποιεί την σκηνοθεσία του χώρου, τη χρήση του χρώματος και του φωτός, προκειμένου να προκαλέσει μια αισθητική εμπειρία που υπερβαίνει τα όρια της καθημερινότητας και επιδιώκει να ενεργοποιήσει υπαρξιακά ερωτήματα. Ιδιαίτερη βαρύτητα δίνεται στη σχέση του θεατή με το έργο, ο οποίος δεν είναι απλώς παρατηρητής, αλλά μέρος του έργου βιώνοντας το χώρο του ως ένα ενεργό στοιχείο. Η ανάλυση εκβαθύνει με θεωρητικά εργαλεία από τον Kant, τον Freud και τον Foucault, τονίζοντας πως το έργο λειτουργεί ως πεδίο μετάβασης ανάμεσα στο οικείο και το ανοίκειο, το πραγματικό και το φαντασιακό.