Γερμανικός εξπρεσιονισμός. Εκπρόσωποι και διαμόρφωση από τις αρχές του 20ού αιώνα έως την επιβολή του Εθνικοσοσιαλισμού
Date Issued
2020
Author(s)
Advisor
Abstract
Στην παρούσα διατριβή μελετώνται όψεις της καλλιτεχνικής δημιουργίας του Γερμανικού
Εξπρεσιονισμού από τις αρχές του 20ού αιώνα μέχρι την επιβολή του Εθνικοσοσιαλισμού.
Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στις δύο ομάδες «κλειδιά» του προπολεμικού Γερμανικού
Εξπρεσιονισμού, στην ομάδα της «Γέφυρας» (Die Brücke) και στην ομάδα του «Γαλάζιου
Καβαλάρη» (Der Blaue Reiter) Ο Emil Nolde, o Ernst Ludwig Kirchner, o Max Pechstein, o Karl
Schmitt-Rottluff, o Wassily Kandinsky, o Franz Marc, o August Macke ήταν μερικοί από τους
σημαντικότερους εξπρεσιονιστές που άλλαξαν τον ρου της γερμανικής τέχνης του 20ού αιώνα. Οι
καλλιτέχνες των δύο ομάδων θέλοντας να ξεφύγουν από την επιρροή της ακαδημαϊκής τέχνης
υιοθέτησαν νέους τρόπους εικαστικής έκφρασης. Εμπνευσμένοι από την τέχνη της avant-garde,
του Gauguin, του Matisse, του Munch, του Van Gogh και άλλων σύγχρονων ευρωπαίων
ζωγράφων, καθώς και από την τέχνη του γερμανικού μεσαίωνα και των «πρωτόγονων λαών»
ανέπτυξαν ένα νέο, ριζοσπαστικό ύφος. Ο γερμανικός Εξπρεσιονισμός χαρακτηριζόταν από την
απελευθέρωση της φόρμας, τα έντονα και αντιρεαλιστικά χρώματα και την έκφραση του
εσωτερικού κόσμου των καλλιτεχνών. Η καλλιτεχνική «φρενίτιδα» του Εξπρεσιονισμού
εκδηλώθηκε σε όλους τους χώρους των τεχνών. Δύο επαναστατικά περιοδικά της περιόδου, το
Der Sturm (Η καταιγίδα) και το Die Aktion (H Δράση), αποτέλεσαν τη φωνή των σύγχρονων
καλλιτεχνών.
Με την άνοδο του Hitler στην εξουσία η χώρα οδηγήθηκε σε πολιτισμικό σκοταδισμό. Η
Εθνικοσοσιαλιστική κυβέρνηση ξεκίνησε εκστρατεία εναντίον του Μοντερνισμού, του
Διεθνισμού και της σύγχρονης τέχνης, στα πλαίσια της οποίας χιλιάδες έργα καταστράφηκαν και
πωλήθηκαν σε αγορές του εξωτερικού. Πολλοί καλλιτέχνες βρήκαν καταφύγιο σε χώρες της
Ευρώπης και στις ΗΠΑ, άλλοι αναγκάστηκαν σε «εσωτερική» απομόνωση και εξορία και άλλοι
μαρτύρησαν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης. Ο Hitler χρησιμοποίησε την τέχνη προπαγανδιστικά,
θέλοντας να προβάλει συγκεκριμένες αισθητικές προτιμήσεις και να καλλεργήσει την ιδέα ένος
φυλετικού προτύπου. Για τον σκοπό αυτό πραγματοποίησε τις εκθέσεις της «Μεγάλης Γερμανικής
Τέχνης». Η ακραία βία ενάντια στον Γερμανικό Επρεσιονισμό και στη μοντέρνα τέχνη
εκδηλώθηκε το 1937 με την πραγματοποίηση της «Έκθεσης Εκφυλισμένης Τέχνης», που
υποκινούσε τον ακραίο φανατισμό και το μίσος του γερμανικού λαού εναντίον της μοντέρνας
τέχνης, της Αριστεράς και των Εβραίων. Τα παραπάνω θα αποτελέσουν αντικείμενα ανάλυσης της διατριβής σε συνάφεια με στοιχεία διαμόρφωσης, εκπροσώπους και έργα του Γερμανικού
Εξπρεσιονισμού.
Εξπρεσιονισμού από τις αρχές του 20ού αιώνα μέχρι την επιβολή του Εθνικοσοσιαλισμού.
Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στις δύο ομάδες «κλειδιά» του προπολεμικού Γερμανικού
Εξπρεσιονισμού, στην ομάδα της «Γέφυρας» (Die Brücke) και στην ομάδα του «Γαλάζιου
Καβαλάρη» (Der Blaue Reiter) Ο Emil Nolde, o Ernst Ludwig Kirchner, o Max Pechstein, o Karl
Schmitt-Rottluff, o Wassily Kandinsky, o Franz Marc, o August Macke ήταν μερικοί από τους
σημαντικότερους εξπρεσιονιστές που άλλαξαν τον ρου της γερμανικής τέχνης του 20ού αιώνα. Οι
καλλιτέχνες των δύο ομάδων θέλοντας να ξεφύγουν από την επιρροή της ακαδημαϊκής τέχνης
υιοθέτησαν νέους τρόπους εικαστικής έκφρασης. Εμπνευσμένοι από την τέχνη της avant-garde,
του Gauguin, του Matisse, του Munch, του Van Gogh και άλλων σύγχρονων ευρωπαίων
ζωγράφων, καθώς και από την τέχνη του γερμανικού μεσαίωνα και των «πρωτόγονων λαών»
ανέπτυξαν ένα νέο, ριζοσπαστικό ύφος. Ο γερμανικός Εξπρεσιονισμός χαρακτηριζόταν από την
απελευθέρωση της φόρμας, τα έντονα και αντιρεαλιστικά χρώματα και την έκφραση του
εσωτερικού κόσμου των καλλιτεχνών. Η καλλιτεχνική «φρενίτιδα» του Εξπρεσιονισμού
εκδηλώθηκε σε όλους τους χώρους των τεχνών. Δύο επαναστατικά περιοδικά της περιόδου, το
Der Sturm (Η καταιγίδα) και το Die Aktion (H Δράση), αποτέλεσαν τη φωνή των σύγχρονων
καλλιτεχνών.
Με την άνοδο του Hitler στην εξουσία η χώρα οδηγήθηκε σε πολιτισμικό σκοταδισμό. Η
Εθνικοσοσιαλιστική κυβέρνηση ξεκίνησε εκστρατεία εναντίον του Μοντερνισμού, του
Διεθνισμού και της σύγχρονης τέχνης, στα πλαίσια της οποίας χιλιάδες έργα καταστράφηκαν και
πωλήθηκαν σε αγορές του εξωτερικού. Πολλοί καλλιτέχνες βρήκαν καταφύγιο σε χώρες της
Ευρώπης και στις ΗΠΑ, άλλοι αναγκάστηκαν σε «εσωτερική» απομόνωση και εξορία και άλλοι
μαρτύρησαν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης. Ο Hitler χρησιμοποίησε την τέχνη προπαγανδιστικά,
θέλοντας να προβάλει συγκεκριμένες αισθητικές προτιμήσεις και να καλλεργήσει την ιδέα ένος
φυλετικού προτύπου. Για τον σκοπό αυτό πραγματοποίησε τις εκθέσεις της «Μεγάλης Γερμανικής
Τέχνης». Η ακραία βία ενάντια στον Γερμανικό Επρεσιονισμό και στη μοντέρνα τέχνη
εκδηλώθηκε το 1937 με την πραγματοποίηση της «Έκθεσης Εκφυλισμένης Τέχνης», που
υποκινούσε τον ακραίο φανατισμό και το μίσος του γερμανικού λαού εναντίον της μοντέρνας
τέχνης, της Αριστεράς και των Εβραίων. Τα παραπάνω θα αποτελέσουν αντικείμενα ανάλυσης της διατριβής σε συνάφεια με στοιχεία διαμόρφωσης, εκπροσώπους και έργα του Γερμανικού
Εξπρεσιονισμού.
File(s)![Thumbnail Image]()
Name
Abstract Josefina Konstantinou.pdf
Size
311.67 KB
Format
Adobe PDF
Checksum (MD5)
177aa76e1f19e2521804a8133bc61212