Η χαμηλή κοινωνική αναγνώριση του νοσηλευτικού επαγγέλματος ως παράγοντας εργασιακού στρες του νοσηλευτικού προσωπικού
Journal
Hugeia και Εργασία
Date Issued
August 2010
Abstract
Το εργασιακό στρες ως ψυχοκοινωνικός παράγοντας κινδύνου στον
χώρο εργασίας, δεν είναι μόνο από τους πιο συχνούς, αλλά και συγχρόνως από
τους πιο δύσκολα προσεγγίσιμους. Και αυτό γιατί οι αιτιολογικοί παράγοντες του
στρες είναι συνάρτηση της κοινωνικοπολιτισμικής κουλτούρας της κάθε χώρας,
των ιδιαίτερων χαρακτηριστικών του κάθε επαγγέλματος, των ιδιαίτερων
εργασιακών συνθηκών του κάθε εργασιακού χώρου. Ο σκοπός της μελέτης ήταν
να απαντήσει στην ερώτηση άν «Αποτελεί η μειωμένη κοινωνική αναγνώριση του
νοσηλευτικού επαγγέλματος παράγοντα του εργασιακού στρες που βιώνει το
νοσηλευτικό προσωπικό της χώρας μας». Το υλικό αποτέλεσαν 328 Νοσηλευτές
και Βοηθοί νοσηλευτών, σε είκοσι νοσοκομεία της πρωτεύουσας και της
επαρχίας. Για τη συλλογή των δεδομένων χρησιμοποιήθηκε ανώνυμο,
αυτοσυμπληρούμενο, ερωτηματολόγιο, διαμορφωμένο με βάση ειδικό
ερωτηματολόγιο εργασιακής ικανοποίησης, του οποίου χρησιμοποιήθηκε η
υποκλίμακα «αναγνώριση», ενώ προσαρμόστηκε στις ανάγκες της έρευνας να
μετράει το εργασιακό στρες από τον συγκεκριμένο εργασιακό παράγοντα.
Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της έρευνας ο μέσος όρος των βαθμολογιών στις
απαντήσεις των αντικειμένων που αναφέρονται στον στρεσογόνο παράγοντα
«Μειωμένη κοινωνική αναγνώριση» ήταν 2,47, (Τυπ. Αποκλ: 1,04) με εύρος της
υποκλίμακας : 1 έως 4, με το 4 να εκφράζει ο δυσμενέστερο δυνατό σκορ).
Ο
μέσος όρος των βαθμολογιών για τα αντικείμενα της υποκλίμακας «αναγνώριση»
ήταν: «Έλλειψη υποστήριξης από την διοίκηση του νοσοκομείου», (2,65), (Τυπ.
Αποκλ: 1,33) «Περιορισμένη πιθανότητα προαγωγής», (2,01), (Τυπ. Αποκλ: 1,43)
«Έλλειψη της κοινωνικής αναγνώρισης της προσφοράς του νοσηλευτή», (2,73),
(Τυπ. Αποκλ: 1,31) Η στατιστική δοκιμασία Spearman έδειξε ότι το στρες λόγω
αίσθησης μειωμένης κοινωνικής αναγνώρισης σχετίζεται με τον μέσο όρο
νυχτερινών υπηρεσιών το μήνα (r=0,214, p<0,001). Η στατιστική δοκιμασία Mann Whitney έδειξε ότι επίσης σχετίζεται με την επιθυμία εγκατάλειψης του
νοσοκομείου (p=0,004), καθώς και με την επιθυμία εγκατάλειψης του
νοσηλευτικού επαγγέλματος (p=0,002). Συμπερασματικά, η συγκεκριμένη έρευνα
στην προσπάθεια να συμβάλλει στη μείωση του εργασιακού στρες, στην
διατήρηση της υγείας και ασφάλειας του εργατικού δυναμικού και τη βελτίωση της
ποιότητας υπηρεσιών στον τομέα της υγείας, τεκμηρίωσε την ύπαρξη του
στρεσογόνου παράγοντα «μειωμένη κοινωνική αναγνώρισης», στο νοσηλευτικό
προσωπικό της χώρας μας και ανέδειξε τις μεταβλητές με τις οποίες αυτός
σχετίζεται.
χώρο εργασίας, δεν είναι μόνο από τους πιο συχνούς, αλλά και συγχρόνως από
τους πιο δύσκολα προσεγγίσιμους. Και αυτό γιατί οι αιτιολογικοί παράγοντες του
στρες είναι συνάρτηση της κοινωνικοπολιτισμικής κουλτούρας της κάθε χώρας,
των ιδιαίτερων χαρακτηριστικών του κάθε επαγγέλματος, των ιδιαίτερων
εργασιακών συνθηκών του κάθε εργασιακού χώρου. Ο σκοπός της μελέτης ήταν
να απαντήσει στην ερώτηση άν «Αποτελεί η μειωμένη κοινωνική αναγνώριση του
νοσηλευτικού επαγγέλματος παράγοντα του εργασιακού στρες που βιώνει το
νοσηλευτικό προσωπικό της χώρας μας». Το υλικό αποτέλεσαν 328 Νοσηλευτές
και Βοηθοί νοσηλευτών, σε είκοσι νοσοκομεία της πρωτεύουσας και της
επαρχίας. Για τη συλλογή των δεδομένων χρησιμοποιήθηκε ανώνυμο,
αυτοσυμπληρούμενο, ερωτηματολόγιο, διαμορφωμένο με βάση ειδικό
ερωτηματολόγιο εργασιακής ικανοποίησης, του οποίου χρησιμοποιήθηκε η
υποκλίμακα «αναγνώριση», ενώ προσαρμόστηκε στις ανάγκες της έρευνας να
μετράει το εργασιακό στρες από τον συγκεκριμένο εργασιακό παράγοντα.
Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της έρευνας ο μέσος όρος των βαθμολογιών στις
απαντήσεις των αντικειμένων που αναφέρονται στον στρεσογόνο παράγοντα
«Μειωμένη κοινωνική αναγνώριση» ήταν 2,47, (Τυπ. Αποκλ: 1,04) με εύρος της
υποκλίμακας : 1 έως 4, με το 4 να εκφράζει ο δυσμενέστερο δυνατό σκορ).
Ο
μέσος όρος των βαθμολογιών για τα αντικείμενα της υποκλίμακας «αναγνώριση»
ήταν: «Έλλειψη υποστήριξης από την διοίκηση του νοσοκομείου», (2,65), (Τυπ.
Αποκλ: 1,33) «Περιορισμένη πιθανότητα προαγωγής», (2,01), (Τυπ. Αποκλ: 1,43)
«Έλλειψη της κοινωνικής αναγνώρισης της προσφοράς του νοσηλευτή», (2,73),
(Τυπ. Αποκλ: 1,31) Η στατιστική δοκιμασία Spearman έδειξε ότι το στρες λόγω
αίσθησης μειωμένης κοινωνικής αναγνώρισης σχετίζεται με τον μέσο όρο
νυχτερινών υπηρεσιών το μήνα (r=0,214, p<0,001). Η στατιστική δοκιμασία Mann Whitney έδειξε ότι επίσης σχετίζεται με την επιθυμία εγκατάλειψης του
νοσοκομείου (p=0,004), καθώς και με την επιθυμία εγκατάλειψης του
νοσηλευτικού επαγγέλματος (p=0,002). Συμπερασματικά, η συγκεκριμένη έρευνα
στην προσπάθεια να συμβάλλει στη μείωση του εργασιακού στρες, στην
διατήρηση της υγείας και ασφάλειας του εργατικού δυναμικού και τη βελτίωση της
ποιότητας υπηρεσιών στον τομέα της υγείας, τεκμηρίωσε την ύπαρξη του
στρεσογόνου παράγοντα «μειωμένη κοινωνική αναγνώρισης», στο νοσηλευτικό
προσωπικό της χώρας μας και ανέδειξε τις μεταβλητές με τις οποίες αυτός
σχετίζεται.
File(s)![Thumbnail Image]()
Name
Sarafis_2010.pdf
Size
364.61 KB
Format
Adobe PDF
Checksum (MD5)
571055500e9a21d76409a0428fc688c7