Kyprianidou, Efi (rp17326)
- Contact Information
- Honours/Awards List
- Bibliometrics
- Publications
- Teaching List
- Supervisor Undergraduate projects
- Supervisor Phd/Msc Projects
- Projects
- Creative Works
- Patents
- Performances
- Research Contribution in Events
- University Contribution in Events
- Networking
- Invitation as guest/keynote speaker
- Commitee Membership
- External Commitee Membership
- Other Services
- Review Activity
- Training Activity
- Participation in Association
- Participation in Editorial Board
- Biography
Kyprianidou, Efi
Κυπριανίδου, Έφη
Department
Faculty
Creative Works
(All)
Results 1-6 of 6 (Search time: 0.006 seconds).
| Title | Brief description | Academic year |
|---|---|---|
| Portraits: Αura of Life and Death. Evagoras and Kathleen Lanitis Cultural Center, Limassol. | Curator, Editor of the exhibition catalogue, Author of the essay documenting the exhibition. | 2018-2019 |
| Die Kunst ist ein Ausweg bei sexuellen Problemen. Sigmund Freud Dream Museum. St. Petersburg, Russia. | Co-curator, with Megaklis Rogakos and Ioannis Arxontakis. Co-author and co-editor of the exhibition catalogue. | 2018-2019 |
| Weaving Europe / Weaving Balkans. Biennale of Western Balkans. Ioannina. | Curator, Author of the essay documenting the exhibition. | 2018-2019 |
| Collaborative Art Project Exhibition: the artistic practices of Maria Loizidou and her students | Curator of the exhibition at Municipal Gallery in Limassol 20/10-30/10/2020 | 2020-2021 |
| ΟΙΚΙΣΜΟΙ: ΑΝΑΠΟΔΑ ΒΟΥΝΑ | Κείμενο έκθεσης | 2024-2025 |
| Οικισμοί: Ανάποδα Βουνά_Volume IIΙ | Κείμενο θεωρητικής τεκμηρίωσης έκθεσης. ΟΙΚΙΣΜΟΙ: ΑΝΑΠΟΔΑ ΒΟΥΝΑ “Ο όρος “τοπίο” πρέπει να μετατραπεί από ουσιαστικό σε ρήμα... Δεν πρέπει να ρωτάμε τι “συνιστά” το τοπίο ή τι “σημαίνει”, αλλά τι κάνει, πώς λειτουργεί ως πολιτισμική πρακτική.” W.J.T. Mitchell, Landscape and Power, The University of Chicago Press 2002. Ίσως η κλασικότερη αντίληψη για το τοπίο, που επηρέασε τη δυτική τοπιογραφία ήδη από τον 14ο αιώνα και μετά, ήταν η Αρκαδία - το ιδανικό βασίλειο του ωραίου, ανέγγιχτου, ειδυλλιακού τοπίου. Αυτή η μυθική κατασκευή, που ουδεμία σχέση είχε με το αρκαδικό άγριο φυσικό τοπίο της Πελοποννήσου, λειτούργησε ως ιδεαλιστική εικονοποιία καθορίζοντας την απεικόνιση του ευρωπαϊκού τοπίου, το οποίο παρουσιαζόταν εν μέρει ως ένα βουκολικό σκηνικό διανθισμένο με ερείπια της κλασικής αρχαιότητας. Τούτος ο τρόπος απεικόνισης συνέβαλε στη διαμόρφωση της αντίληψης για το πώς πρέπει να “βλέπουμε” ένα φυσικό τοπίο, ενώ επέβαλε έναν λυρισμό που έκρυβε, ωστόσο, την αδυσώπητη αλήθεια ότι ακόμη και στις ουτοπίες κατοικοδρεύει η κοινή μοίρα των θνητών: “Et in Arcadia Ego” ή “Κι εγώ, ο Θάνατος, ήμουν στην Αρκαδία”. Προϊόν εμπειρίας και φαντασίας, ουτοπικού οράματος ή αρκαδικής επιθυμίας για επιστροφή σε πριμιτιβιστικές καταστάσεις, το κυπριακό τοπίο αποτέλεσε από τα μέσα του 19ου αιώνα και μετά πηγή έμπνευσης και δημιουργίας, απεικονιζόμενο τόσο αυτόνομα, όσο και στο πλαίσιο ηθογραφικών έργων. Στη διαδικασία αισθητικοποίησης του συνυφάνθηκαν η ποίηση με την πεζογραφία, η ζωγραφική με τη φωτογραφία, η ιστορικότητα της εικόνας με την εικόνα για την εθνική ιστορία: υπήρξε, πράγματι, η τοπιογραφία ένα “βλεφάρισμα” στην ιστορία του κόσμου της Κύπρου. Σε αντίθεση με την παραδοσιακή μελέτη της τοπιογραφίας με όρους ενός ορισμένου είδους (υψηλό, ωραίο, γραφικό, ηρωικό, ποιμενικό), η Elizabeth Helsinger (2002) υποστηρίζει ότι η αναπαράσταση του τοπίου φέρει διπλό νόημα - απεικονιστικό και πολιτικό, εφόσον λειτουργεί ως ένα σχόλιο για τη σύμφυση των πολιτικών και αισθητικών ζητημάτων που σχετίζονται με την αναπαράσταση του έθνους, αλλά και την αναζήτηση εθνικής ταυτότητας. Υπό αυτό το πρίσμα, η μελέτη της διαμόρφωσης της κυπριακής τοπιογραφίας καθώς και των πολλαπλών ταυτοτήτων που παρουσιάζονται σε αυτήν παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Η παρέμβαση “ΟΙΚΙΣΜΟΙ: ΑΝΑΠΟΔΑ ΒΟΥΝΑ” ξεδιπλώνεται στους χώρους του οικήματος Ε.ΚΑ.ΤΕ και του Υδραγωγείου Σιλιχτάρ ως ένα σύνολο επιμελητικών, εικαστικών, αρχιτεκτονικών και αρχειακών δράσεων, που πυροδοτούν ερωτήματα που αφορούν τον πολεοδομικό αστικό σχεδιασμό, ως απόρροια των μεγάλων γεωπολιτικών αλλαγών που καθόρισαν την ιστορία του τόπου, αλλά και ως έκφανση καθημερινών μικροϊστοριών των κατοίκων του νησιού. Βασιζόμενοι σε μια ουσιαστική κατανόηση του υπάρχοντος αστικού, κοινωνικού και θεσμικού τοπίου της Λευκωσίας, επιστρατεύοντας την τολμηρή φαντασία της εικαστικής πρακτικής, οι συμμετέχοντες εικαστικοί ενσωματώνουν στο έργο τους τη επιθυμία για υπέρβαση της πραγματικότητας, άρα για ουσιαστική πολιτιστική και κοινωνική πρόοδο. Η παρέμβαση μπορεί να ερμηνευθεί ως μια επερώτηση της τοπιογραφίας του κυπριακού αστικού χώρου ως οράματος για την ιδανική πόλη, για μια κυπριακή ουτοπία. “Με τις πόλεις συμβαίνει ό,τι και με τα όνειρα: μπορούμε να ονειρευτούμε οτιδήποτε γεννάει η φαντασία, αλλά ακόμα και το πιο απροσδόκητο όνειρο είναι ένας οιωνός που κρύβει έναν πόθο ή το αντίθετό του, έναν φόβο. Οι πόλεις, όπως και τα όνειρα, είναι καμωμένες από πόθους και φόβους, ακόμα κι αν το νήμα της συνδιαλλαγής τους είναι μυστικό, οι κανόνες τους παράλογοι, οι προοπτικές τους απατηλές και το κάθε τι σ' αυτές κρύβει κάτι άλλο”, έγραψε ο Ίταλο Καλβίνο στις Αόρατες Πόλεις του. Στην έκθεση ΟΙΚΙΣΜΟΙ: ΑΝΑΠΟΔΑ ΒΟΥΝΑ, αρκετοί από τους συμμετέχοντες καλλιτέχνες εστιάζουν στη διερεύνηση του οικισμού ως βιοπολιτικού τόπου, εξετάζοντας πώς οι δομές εξουσίας, η μετανάστευση και οι κοινωνικοοικονομικές δυνάμεις διαμορφώνουν την ανθρώπινη και μη ζωή, στα αστικά και αγροτικά τοπία. Μέσα από εγκαταστάσεις, πολυμέσα και χωρικές παρεμβάσεις, φανερώνουν πώς η ρύθμιση του τοπίου εκτείνεται πέρα από τα φυσικά του όρια, περιλαμβάνοντας ιδεολογικούς, οικονομικούς και κοινωνικούς μηχανισμούς που καθορίζουν ποιος συμπεριλαμβάνεται και ποιος αποκλείεται. Οι καλλιτέχνες διερευνούν αυτή τη ρευστότητα του ανήκειν, θέτοντας ερωτήματα για το αν οι σύγχρονοι αστικοί χώροι προάγουν τη συνύπαρξη ή ενισχύουν τον αποκλεισμό, αν λειτουργούν ως καταφύγια ή ως πεδία διαρκούς αμφισβήτησης. Στους αστικούς οικισμούς, “είμεθα όλοι εντός του μέλλοντός μας”, όπως έγραφε ο Εμπειρίκος στην Υψικάμινό του. Ενός μέλλοντος ελλιπούς, ενός παρόντος που διατρέχεται από μια καθημερινή αίσθηση ημιτέλειας, ανολοκλήρωτης ευτυχίας: ευρισκόμενοι σε μια μόνιμη αρχιτεκτονική, κατασκευαστική αλλά και ψυχική εκκρεμότητα. Είμεθα όλοι εντός του μέλλοντός μας: διαβρωμένου από την επέλαση του παρελθόντος χρόνου και την ανυπαρξία ενός κινηματικού αιτήματος για μια αισθητική του τοπίου. Μέσα από την ύφανση της προσωπικής μνήμης, των τοπικών ιστοριών και των πολιτικών γεωγραφιών, η έκθεση ΟΙΚΙΣΜΟΙ αναδεικνύει ένα κατακερματισμένο αλλά συνάμα βαθιά ουτοπικό πορτρέτο της πόλης ως χώρου διαπραγμάτευσης, ανάμεσα στο παρελθόν και το μέλλον, τη μονιμότητα και την παροδικότητα, την οικία και την εξορία. | 2024-2025 |