Διερεύνηση του θέματος της χαμένης οικειότητας μέσα από το σχέδιο και τη φωτογραφία

Abstract

Η παρούσα εργασία εξερευνά το θέμα της χαμένης οικειότητας μέσω των μέσων του σχεδίου και της φωτογραφίας. Εστιάζει στο πώς διάφορα καλλιτεχνικά υλικά και τεχνικές επηρεάζουν τη συναισθηματική ανταπόκριση του θεατή και πώς συμβάλλουν στην ανάπτυξη μιας νέας αφήγησης, η οποία αντικατοπτρίζει τις αλλαγές στη προσωπική και συλλογική μνήμη. Η πρώτη ενότητα επικεντρώνεται στην ανάλυση σχεδιαστικών υλικών και οπτικών στοιχείων, όπως οι γραμμές, η υφή και οι αντιθέσεις, εξετάζοντας πώς αυτά προκαλούν συναισθηματικές και αισθητηριακές αντιδράσεις. Μέσα από μελέτη έργων διακεκριμένων καλλιτεχνών, αναλύεται ο συναισθηματικός αντίκτυπος των οπτικών γλωσσών και πώς ενισχύουν το αφηγηματικό και συναισθηματικό βάρος ενός έργου. Η δεύτερη ενότητα αναλύει τη θεματική και τις τεχνικές που χρησιμοποιήθηκαν για τη δημιουργία των καλλιτεχνικών έργων, αναφερόμενη σε μία πειραματική ταινία κινουμένων σχεδίων με τίτλο Please, Remember (2024), η οποία αποτέλεσε σημείο εκκίνησης για την έρευνα. Τα έργα εξερευνούν το θέμα της χαμένης οικειότητας σε γνωστά άτομα, χώρους και αντικείμενα, με έμφαση στο πώς η συνδυασμένη χρήση οπτικών μέσων μπορεί να αποτυπώσει το συναισθηματικό βάρος αυτού του θέματος. Η εργασία στοχεύει να προσφέρει μια κριτική οπτική για τη μνήμη, την απώλεια και την ταυτότητα μέσω της τέχνης, τονίζοντας τον μεταμορφωτικό ρόλο των οπτικών μέσων στην αναδιαμόρφωση των οικείων αντιλήψεων και εμπειριών.