Η φυσική άσκηση ατόμων με αναπηρία στην κοινότητα μετά από τροχαίο ατύχημα - Κωνσταντίνου, Άνθη (Department of Nursing, Faculty of Health Sciences, Cyprus University of Technology, 2020)
Με βεβαιότητα μπορεί να λεχθεί ότι αρκετά ζητήματα πιθανόν να ανακύπτουν αναφορικά με τις πολιτικές, τις πρακτικές και τους τρόπους αντιμετωπίσεις ατόμων με αναπηρία και ιδιαίτερα στα άτομα των οποίων η αναπηρία έχει προκύψει μετά από τροχαίο ατύχημα. Ωστόσο, οι απαντήσεις που σχετίζονται τόσο με τα σωματικά μειονεκτήματα που προκύπτουν από μια αναπηρία τροχαίου δυστυχήματος, όσο και για τις διαδικασίες υποστήριξης από λειτουργούς φροντίδας και το περιβάλλον του πάσχοντα ως προς την επανένταξη του στην κοινότητα φαίνεται να ποικίλουν. Οι πολιτικές στην σύγχρονη εποχή σχεδόν αποκλειστικά, φαίνεται να επικεντρώνονται στα θεσμικά κυρίως ζητήματα σε σχέση με την παροχή ίσων ευκαιριών, ενώ οι πρακτικές επικεντρώνονται κυρίως στην οικογενειακή υποστήριξη για τα άτομα με αναπηρία. Η πλέον ενδεδειγμένη και προτεινόμενη λύση φαίνεται να σχετίζεται κυρίως με την οικιακή φροντίδα και αυτό γιατί τα ιδρύματα αποκατάστασης ακόμα και σήμερα τείνουν να θεωρούνται μια εξαιρετικά δαπανηρή λύση, η οποία εκτός των άλλων υποστηρίζεται ότι πιθανόν να αποτελούν και έναν αποσταθεροποιητικό παράγοντα για την θεραπεία του πάσχοντα. Μολονότι, η οικογενειακή φροντίδα στο σπιτικό περιβάλλον, μαζί με την ταυτόχρονη αρωγή και υποστήριξη των λειτουργών υγείας φαίνεται να υποστηρίζεται με ενθουσιασμό γεγονός που μπορεί να διευκολύνει στην πορεία την ομαλή ένταξη του πάσχοντα στην κοινότητα. Αυτό άλλωστε φαίνεται να αποτελεί και την πάγια θέση των οδηγιών που προωθούνται για ενημέρωση αναφορικά με την ενημέρωση και τις στρατηγικές των κρατών για τα άτομα με αναπηρίες. Από μακρού χρόνου, οι πάγιες θέσεις των Δημοκρατικών κρατών και ιδιαίτερα των κρατών της ΕΕ, φαίνεται να διακηρύττουν μεταξύ άλλων ότι, « η κατευθυντήρια αρχή των υπηρεσιών κοινωνικής πρόνοιας θεωρείται αναγκαίο να διασφαλίζει ότι οι οι ανάπηροι, ανεξάρτητα από την αναπηρία τους, χρειάζεται να έχουν τη μέγιστη δυνατή αντιμετώπιση προς την ισότητα και την ευκαιρία να μοιράζονται και να συμβάλλουν στη ζωή της κοινότητας. Επιπλέον, χρειάζεται να εξασφαλίζεται ότι οι δυνατότητες τους αλλά και επιθυμίες τους θα μπορούν να υλοποιούνται πλήρως, παράλληλα με την στήριξη και την ανάπτυξη της αυτοπεποίθηση τους. Τα κίνητρα αυτά, φαίνονται ικανά να ενισχύσουν με την σειρά τους τις κοινωνικές επαφές τους». Ως εκ τούτου όμως, τόσο οι εξαγγελίες όσο και η ρητορική, στην πραγματικότητα δεν φαίνεται να ταιριάζει απόλυτα με την πραγματικότητα. Διαχρονικά φαίνεται να παρουσιάζονται σταδιακές βελτιώσεις στις υπηρεσίες κοινωνικής πρόνοιας και παροχή δημόσιων δαπανών με αυξητική τάση σχετικά με την προσφοράς νοσοκομειακών εγκαταστάσεων και προσωπικού υγείας, λειτουργούς κατ ’οίκον φροντίδας και ενίσχυση εξοπλισμού προσαρμοσμένου στα άτομα με αναπηρία, ωστόσο υποστηρίζεται ότι είναι αναγκαίο να γίνουν πολύ περισσότερα. Υποστηρίζεται επίσης ότι η υπηρεσία απασχόλησης των λειτουργών φροντίδας, υγείας και περίθαλψης, ότι είναι ακόμα ατελέσφορη, καθώς αγωνίζεται ακόμα και στην σύγχρονη εποχή, να καλύψει τις ανάγκες εργασίας των ατόμων με αναπηρία. Αναφορικά με τον τομέα της προσωπικής κινητικότητας για τα άτομα με αναπηρία φάνηκε να υπήρξαν σημαντικά βήματα προς τα εμπρός, με μια σταθερή αύξηση της προσφοράς αυτοκινήτων για ανάπηρους που δεν φαίνονται ιδιαίτερα εύχρηστα και λειτουργικά για τους ίδιους πέρα από τα μικρά τρίκυκλα οχήματα, ενώ οι εγχώριες κυβερνήσεις υποστηρίζεται ότι αναγνωρίζουν σταδιακά ότι η πλήρης εφαρμογή της κοινοτικής φροντίδας και η πραγματοποίηση της μέγιστης ευκαιρίας των αναπήρων να συμβιώνουν και να μοιράζονται την ζωή τους με τα αρτιμελή άτομα συμβάλλοντας στη ζωή της κοινότητας, φαίνεται ότι χρειάζεται επιπλέον προσπάθεια. Επιπλέον φαίνεται να απαιτεί ιδιαίτερα αυξημένη σημασία τόσο από τις πολιτικές που εκπονούνται, όσο και από τις οδηγίες που τείνουν να εφαρμόζονται αλλά κυρίως υποστηρίζεται ότι απαιτείται συνέπεια και συνοχή, κυρίως από το οικογενειακό περιβάλλον των αναπήρων όσο και από το δομημένο περιβάλλον των λειτουργών υγείας. Στόχος δεν φαίνεται να είναι μια υποτυπώδεις επίβλεψη η οποία ενδέχεται να εμποδίσει αρκετά άτομα με αναπηρία να συμμετάσχουν στη συνήθη πορεία εκπαιδευτικών, εργασιακών και κοινωνικών εμπειριών καταδικάζοντας τους κατά περιόδους να περιορίζονται στο σπίτι χωρίς να έχουν κάτι να κάνουν, αλλά μέσω τις φυσικής άσκησης και χάρη στον σημαίνονται ρόλο του νοσηλευτή και λειτουργού υγείας, να επιχειρηθεί μια προσπάθεια εναρμόνισης των αναπήρων στην κοινότητα, όσο το δυνατόν πιο ανώδυνα. Οι τρόποι παροχής ίσων ευκαιριών στα άτομα με οποιαδήποτε σωματική αναπηρία που προέρχεται από τροχαίο ατύχημα και η παροχή ουσιαστικής βοήθειας από τους λειτουργούς υγείας μέσω της φυσικής άσκησης προκειμένου να επανενταχθούν στην κοινότητα φαίνεται ένα γεγονός εφικτό και σε καμία περίπτωση δεν χρειάζεται να αποτελεί μειονέκτημα. Δεδομένης της περιγραφής των αναπηριών, τις παθήσεις των ατόμων και της υποστήριξης τους από τους λειτουργούς υγείας, προτείνεται συμπερασματικά μια στρατηγική σχετικά με τις αναπηρίες και τις ενδεχόμενες πολιτικές που μπορούν να εφαρμοστούν.
Keywords: Φυσική Άσκηση; Αναπηρία; Τροχαίο Ατύχημα; Κοινότητα; Physical Exercise; Disability; Traffic Accident; Community